Ömür ne üzerinedir deseler
beklemek derim. İnsanın en çok yaptığı eylem beklemektir. Her şeyin olduğu gibi
beklemek eyleminin de içini boş bırakan veya dolduran anlar çoktur. Kimi
dünyayı, dünyalıkları bekler, kimi baki olanla doldurur içini bu kelimenin.
Afilli
bir tarafı vardır, edebiyatı çok yapılır. Şuan yaptığım gibi. Çünkü acı verir
çoğu zaman. Beklemek kardeşidir özlemenin. Beklemenin olduğu yerde özlem,
özlemin olduğu yerde mutlak vardır bir beklenen.
Acılar,
özlemler yarıştırılamaz tabi ama oğlunun askerden dönüşünü bekleyen bir ananın
bekleyişiyle bir tutulabilir mi diğer bekleyişler? Yada mezarı başında
ağladığın birine kavuşmayı beklemek bir midir diğer özlemlerle?
Ömür
beklemektir. Ve asıl beklenen ölümdür. Kimi fark eder ve hazırlanır ölüme, kimi
unutur yada unutmaya çalışır. Kimine göre bir sondur, kimine sonsuzluğun
başlangıcı… kimine korkudur, kimine bir düğün en sevgiliye kavuşulan.. Ey ölüm
biz bekliyoruz seni!
